اَلدُّنْيَا دَارُ اَلْأَشْقِيَاء
دنیا سرای بدبختان است.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
اَلدُّنْيَا دَارُ اَلْأَشْقِيَاء
دنیا سرای بدبختان است.
ثَرْوَةُ اَلدُّنْيَا فَقْرُ اَلْآخِرَة
دارایی دنیا، سبب درویشی آخرت است.
حَلاَوَةُ اَلدُّنْيَا تُوجِبُ مَرَارَةَ اَلْآخِرَةِ وَ سُوءَ اَلْعُقْبَى
شیرینی دنیا سبب تلخی آخرت و بدی آن می شود.
حَصِّلُوا اَلْآخِرَةَ بِتَرْكِ اَلدُّنْيَا وَ لاَ تُحَصِّلُوا بِتَرْكِ اَلدِّينِ اَلدُّنْيَا
با رها کردن دنیا، آخرت را تحصیل نمایید ولی با رها کردن دین، به دنبال دنیا نباشید.
ذُلُّ اَلدُّنْيَا عِزُّ اَلْآخِرَة
خواری دنیا، عزّت آخرت است.
صَلاَحُ اَلْآخِرَةِ رَفْضُ اَلدُّنْيَا
نیکو شدن آخرت با دور افکندن دنیاست.
طَلَبُ اَلْجَمْعِ بَيْنَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ مِنْ خِدَاعِ اَلنَّفْس
طلب گرد آوری بین دنیا و آخرت از حیله های نفس است.
طَالِبُ اَلدُّنْيَا تَفُوتُهُ اَلْآخِرَةُ وَ يُدْرِكُهُ اَلْمَوْتُ حَتَّى يَأْخُذَهُ بَغْتَة يَأْخُذَ بِعُنُقِهِ وَ لاَ يُدْرِكُ مِنَ اَلدُّنْيَا إِلاَّ مَا قُسِمَ لَه
جویندۀ دنیا، آخرت را از دست می دهد و بناگاه مرگ او را فرا می گیرد، و از دنیا جز آنچه برایش مقدّر شده، در نمی یابد.
كَيْفَ يَعْمَلُ لِلْآخِرَةِ اَلْمَشْغُولُ بِالدُّنْيَا
چگونه برای آخرت کار کند، کسی که به دنیا سرگرم است.
لَمْ يُفِدْ مَنْ كَانَتْ هِمَّتُهُ اَلدُّنْيَا عِوَضا وَ لَمْ يَقْضِ مُفْتَرَضا
کسی که همّت او دنیاست در مقابل، چیزی به دست نیاورد و عمل واجبی را به جای نیاورد.
مَنْ بَاعَ آخِرَتَهُ بِدُنْيَاهُ خَسِرَهُمَا
کسی که آخرت خود را به دنیا فروخته، در هر دو زیانکار است.
مَنْ رَضِيَ بِالدُّنْيَا فَاتَتْهُ اَلْآخِرَة
کسی که به دنیا خشنود است، آخرت خود را نابود کرده است.