أَفْضَلُ مِنَ اَلصَّنِيعَةِ مَزِيَّةُ مرية
فزونتر از نیکی کردن، افزونی نیکی کردن است.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
أَفْضَلُ مِنَ اَلصَّنِيعَةِ مَزِيَّةُ مرية
فزونتر از نیکی کردن، افزونی نیکی کردن است.
أفضل الشّرف بذل الإحسان.
فزونترین ارجمندی، نیکی کردن است.
أَفْضَلُ اَلشَّرَفِ كَفُّ اَلْأَذَى وَ بَذْلُ اَلْإِحْسَان
فزونترین ارجمندی، ناآزاری و نیکی کردن است.
ثَلاَثٌ هُنَّ جِمَاعُ اَلْخَيْرِ إِسْدَاءُ اَلنِّعَمِ وَ رِعَايَةُ اَلذِّمَمِ وَ صِلَةُ اَلرَّحِم
سه چیز فراهم آورندۀ خوبی اند:نیکی کردن، رعایت پیمانها، و پیوند با خویشان.
جَمَالُ اَلْمَعْرُوفِ إِتْمَامُه
زیبایی نیکی کردن، به کامل کردن آن است.
ذُو اَلْعَقْلِ لاَ يَنْكَشِفُ إِلاَّ عَنِ اِحْتِمَالٍ وَ إِجْمَالٍ وَ إِفْضَال
خردمند شناخته نشود مگر به بردباری، و خلاصه گویی و نیکی کردن.
رَأْسُ اَلْإِيمَانِ اَلْإِحْسَانُ إِلَى اَلنَّاس
به مردم نیکی کردن، سر ایمان است.
شَيْئَانِ لاَ يُوَازِنُهُمَا عَمَلٌ حُسْنُ اَلْوَرَعِ وَ اَلْإِحْسَانُ إِلَى اَلْمُؤْمِنِين
دو عمل همسنگ ندارد:پارسایی نیکو و نیکی کردن به مؤمنان.
عَلَيْكَ بِالْإِحْسَانِ فَإِنَّهُ أَفْضَلُ زِرَاعَةٍ وَ أَرْبَحُ بِضَاعَة
همواره نیکی کن، همانا نیکی کردن فزونترین زراعت و سودمندترین سرمایه است.
فِي كُلِّ مَعْرُوفٍ إِحْسَان
در نیکیها، نیکی کردن است.
كلّ معروف إحسان.
هر نیکی کردنی، نیکی است.
لَوْ رَأَيْتُمُ اَلْإِحْسَانَ شَخْصا لَرَأَيْتُمُوهُ شَكْلا جَمِيلا يَفُوقُ اَلْعَالَمِين
اگر نیکی کردن را به قیافه می دیدید، هر آینه او را چونان زیبا می دیدید که بر تمامی عالم برتری کند.