خَيْرُ اَلدُّنْيَا حَسْرَةٌ وَ شَرُّهَا نَدَم
خوبی دنیا، افسوس خوردنی و بدی آن باعث پشیمانی است.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
خَيْرُ اَلدُّنْيَا حَسْرَةٌ وَ شَرُّهَا نَدَم
خوبی دنیا، افسوس خوردنی و بدی آن باعث پشیمانی است.
الدّنيا ظلّ الغمام و حلم المنام
دنیا، سایۀ ابر، و خوابی است که آدمی می بیند.
إِنَّ دُنْيَاكُمْ هَذِهِ لَأَهْوَنُ فِي عَيْنِي مِنْ عُرَاقِ عَرْقِ خِنْزِيرٍ فِي يَدِ مَجْذُومٍ وَ أَحْقَرُ مِنْ وَرَقَةٍ فِي جَرَادَةٍ فِي فَمِ جَرَادَةٍ مَا لِعَلِيٍّ وَ نَعِيمٍ يَفْنَى وَ لَذَّةٍ لاَ تَبْقَى
همانا دنیای شما در چشم من، از استخوان لیسیدۀ خوکی که در دست آدم جذام باشد پست تر است و کوچکتر است از برگی که در دهان ملخی باشد، علی برای چه می خواهد نعمتی را که نابود می شود و لذّتی را که باقی نمی ماند.