اَلْجَنَّةُ دَارُ اَلْأَتْقِيَاء
بهشت، خانۀ پارسایان است.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
اَلْجَنَّةُ دَارُ اَلْأَتْقِيَاء
بهشت، خانۀ پارسایان است.
اَلْجَنَّةُ غَايَةُ اَلسَّابِقِين
بهشت، سرانجام پیشی گیرندگان است.
اَلْجَنَّةُ أَفْضَلُ غَايَة
بهشت، برترین سرانجام است.
اَلْجَنَّةُ مَآلُ اَلْفَائِز
بهشت، سرانجام پیروز است.
اَلْجَنَّةُ جَزَاءُ كُلِّ مُؤْمِنٍ مُحْسِن
بهشت، پاداش هر مؤمن نیکوکار است.
اَلْجَنَّةُ خَيْرُ مَآلٍ وَ اَلنَّارُ شَرُّ مَقِيل
بهشت، بهترین سرانجام و آتش، بدترین خوابگاه است.
اَلْمُوقِنُونَ وَ اَلْمُخْلِصُونَ وَ اَلْمُؤْثِرُونَ مِنْ رِجَالِ اَلْأَعْرَاف
صاحبان یقین، و بی آلایشان و ایثارگران از مردان«اعراف»اند.
إِنَّ أَهْلَ اَلْجَنَّةِ كُلُّ مُؤْمِنٍ هَيِّنٍ لَيِّن
همانا هر مؤمن نرمخو و همواری، اهل بهشت است.
إِنَّ لِأَنْفُسِكُمْ أَثْمَانا فَلاَ تَبِيعُوهَا إِلاَّ بِالْجَنَّة
همانا برای نفسهای شما قیمت و ارزشی است، پس آن را جز با بهشت نفروشید.
إن كنتم راغبين لا محالة فارغبوا في جنّة عرضها السّموات و الأرض
همانا، اگر بناچار باید شیفته شوید، پس شیفتۀ بهشت شوید که پهنای آن، زمین و آسمان است.
إِنَّكَ لَنْ تَلِجَ اَلْجَنَّةَ حَتَّى تَزْدَجِرَ عَنْ غَيِّكَ وَ تَنْتَهِيَ وَ تَرْتَدِعَ عَنْ مَعَاصِيكَ وَ تَرْعَوِي
همانا تو داخل بهشت نمی شوی مگر آنگاه که از گمراهی باز ایستی، و از گناه کناره و باز ایستی و برگردی.
ظَفَرَ بِجَنَّةِ اَلْمَأْوَى مَنْ غَلَبَ اَلْهَوَى
به جنّت ماوی دست یافت، کسی که بر خواهش پیروز شد.