احادیث درباره شادی از امام علی (ع)

رُبَّمَا تَنَغَّصَ اَلسُّرُور

بسا خوشحالی، که تیره گردد.

قَدْ يَتَنَغَّصُ اَلسُّرُور

گاهی شادمانی، به اندوه می رسد.

مَا أَوْدَعَ أَحَدٌ قَلْبا سُرُورا إِلاَّ خَلَقَ اَللَّهُ مِنْ ذَلِكَ اَلسَّرُورِ لُطْفا فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَةٌ جَرَى إِلَيْهَا كَالْمَاءِ فِي اِنْحِدَارِهِ حَتَّى يَطْرُدَهَا عَنْهُ كَمَا تُطْرَدُ اَلْغَرِيبَةُ مِنَ اَلْإِبِل

هیچ کس دلی را شاد نکند، جز آن که خدا در برابر آن، لطفی برایش آفریند.پس هرگاه بر او مصیبتی رسد، آن لطف چون آبی روان، مصیبت را از او دور سازد، چنانکه شتر غریبه را دیگر شتران دور سازند.

كَمْ مِنْ فَرَحٍ أَفْضَى بِهِ فَرَحُهُ إِلَى حُزْنٍ مُخَلَّد

چه بسا شادمانی، که به اندوه همیشگی کشانده شود .