احادیث درباره آثار اندوه و غم از امام علی (ع)

لاَ لَذَّةَ بِتَنْغِيص

لذّتی در کدورت نیست.

اَلْهَمُّ يُنْحِلُ اَلْبَدَن

اندوه، جسم را می کاهد.

اَلْغَمُّ مَرَضُ اَلنَّفْس

غم، بیماری نفس است.

اَلْحُزْنُ يَهْدِمُ اَلْجَسَد

اندوه، جسد را تباه می سازد.

اَلْأَحْزَانُ سُقْمُ اَلْقُلُوب

اندوه ها، بیماری دلهایند.

اَلْهَمُّ يُذِيبُ اَلْجَسَد

اندوه، جسد را می کاهد.

اَلْهَمُّ أَحَدُ اَلْهِرَمَيْن

اندوه، یکی از دو پیری است.

اَلْغَمُّ يَقْبِضُ اَلنَّفْسَ وَ يَطْوِي اَلاِنْبِسَاط

غم، نفس را می فشارد و گشادگی را در می نورد.

أَقْبَحُ اَلْعَيِّ اَلضَّجَر

دلتنگی، زشت ترین ناتوانی است.

مَنِ اِسْتَدَامَ اَلْهَمَّ غَلَبَ عَلَيْهِ اَلْحُزْن

کسی که اندوه را دنبال کند، اندوه بر او غلبه کند.

مَنْ كَثُرَ غَمُّهُ تَأَبَّدَ حُزْنُه

کسی که غم او بسیار باشد، اندوه او به درازا کشد.

مَنْ كَثُرَ هَمُّهُ سَقِمَ بَدَنُه

کسی که اندوه او بسیار باشد، بدنش بیمار است.