احادیث درباره نیکی کردن از امام علی (ع)

اَلْمَعْرُوفُ يُكَدِّرُهُ تَكْرَارُ اَلْمَنِّ بِه

منّت گذاشتن پی در پی، نیکی کردن را تیره می کند.

إِيَّاكَ وَ اَلْمَنَّ بِالْمَعْرُوفِ فَإِنَّ اَلاِمْتِنَانَ يُكَدِّرُ اَلْإِحْسَان

از منّت گذاشتن به جهت کار نیکو بپرهیز، زیرا منّت گذاشتن، نیکی کردن را تیره می کند.

بِالْمَنِّ يُكَدَّرُ اَلْإِحْسَان

با منّت گذاشتن، نیکی کردن تیره می شود.

بِكَثْرَةِ اَلْمَنِّ تُكَدَّرُ اَلصَّنِيعَة

با منّت گذاشتن بسیار، نیکی کردن تیره می شود.

تَمَامُ اَلْإِحْسَانِ تَرْكُ اَلْمَنِّ بِه

نیکی کردن کامل، با فرو گزاری«منّت»است به آن.

طُولُ اَلاِمْتِنَانِ يُكَدِّرُ صَفْوَ اَلْإِحْسَان

منّت گذاشتن دراز، صافی نیکی کردن را تیره می سازد.

ظُلْمُ اَلْإِحْسَانِ قُبْحُ اَلاِمْتِنَان

زشتی منّت گذاشتن، ستم به نیکی کردن است.

مَنْ مَنَّ بِمَعْرُوفِهِ أَسْقَطَ شُكْرَه

هر که به نیکی کردن خود منّت گذارد، سپاس آن را ساقط کرده است.

مَنْ مَنَّ بِإِحْسَانِهِ فَكَأَنَّهُ لَمْ يُحْسِن

هر که به نیکی کردن خود منّت گذارد، مثل آن است که نیکی نکرده است.

مَا هَنَأَ بِمَعْرُوفِهِ مَنْ كَثُرَ اِمْتِنَانُه

گوارا نساخته نیکی کردن خود را، کسی که بر آن منّت بسیار گذارد.

لاَ خَيْرَ فِي اَلْمَعْرُوفِ اَلْمُحْصَى

هیچ خیری در نیکی کردن شمارشی منّت گذاشته شده نیست.

لاَ لَذَّةَ لِصَنِيعَةِ مَنَّان

در نیکی کردن آدم منّت نهنده، لذّتی نیست.