وَ رُوِيَ أَنَّهُ حُمِلَ لَهُ حِمْلُ بَزٍّ لَهُ قِيمَةٌ كَثِيرَةٌ فَسُلَّ فِي اَلطَّرِيقِ فَكَتَبَ إِلَيْهِ اَلَّذِي حَمَلَهُ يُعَرِّفُهُ اَلْخَبَرَ فَوَقَّعَ بِخَطِّهِ إِنَّ أَنْفُسَنَا وَ أَمْوَالَنَا مِنْ مَوَاهِبِ اَللَّهِ اَلْهَنِيئَةِ وَ عَوَارِيهِ اَلْمُسْتَوْدَعَةِ يُمَتِّعُ بِمَا مَتَّعَ مِنْهَا فِي سُرُورٍ وَ غِبْطَةٍ وَ يَأْخُذُ مَا أَخَذَ مِنْهَا فِي أَجْرٍ وَ حِسْبَةٍ فَمَنْ غَلَبَ جَزَعُهُ عَلَى صَبْرِهِ حَبِطَ أَجْرُهُ وَ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ .
روایت شده است که یک بار پارچه های گران قیمت امام جواد علیه السلام را هنگام آوردن به خدمتش در راه ربودند. مامور حمل بار طی نامه ای جریان را برای حضرت نوشت امام جواد علیه السلام به خط مبارک خویش چنین مرقوم فرمودند: جان و مال ما از مواهب گوارای خداوند و رعایت و سپرده اوست تا آنجا که امکان بهره مندی از آن را داریم مایه شادی و خوشی است و آنچه از آن ببرند برای ما اجر و ثواب در بر دارد؛ پس هر که بیتابی اش بر صبرش چیره آید اجرش تباه گردد و از آن به خدا پناه می بریم.