لاَ يَكُونُ اَلْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً حَتَّى تَكُونَ فِيهِ ثَلاَثُ خِصَالٍ سُنَّةٌ مِنْ رَبِّهِ وَ سُنَّةٌ مِنْ نَبِيِّهِ ص وَ سُنَّةٌ مِنْ وَلِيِّهِ ع فَأَمَّا اَلسُّنَّةُ مِنْ رَبِّهِ فَكِتْمَانُ اَلسِّرِّ وَ أَمَّا اَلسُّنَّةُ مِنْ نَبِيِّهِ ص فَمُدَارَاةُ اَلنَّاسِ وَ أَمَّا اَلسُّنَّةُ مِنْ وَلِيِّهِ ع فَالصَّبْرُ فِي اَلْبَأْسَاءِ وَ اَلضَّرَّاءِ.
سخنان کوتاه از امام رضا علیه السلام در باره پند و حکمت و غیره -1-مومن، مومن نباشد تا آنگاه که سه ویژگی در او باشد: سنتی از پروردگارش و سنتی از پیامبرش و سنتی از امامش. اما سنت از پروردگارش رازداری است و اما سنت از پیامبرش نرم رفتاری با مردم و اما سنت از امامش شکیب ورزی در تنگنایی و تهیدستی است.
صَاحِبُ اَلنِّعْمَةِ يَجِبُ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى عِيَالِهِ.
بر دارنده نعمت واجب است که بر خانواده نانخورش گشایش دهد.
لَيْسَتِ اَلْعِبَادَةُ كَثْرَةَ اَلصِّيَامِ وَ اَلصَّلاَةِ وَ إِنَّمَا اَلْعِبَادَةُ كَثْرَةُ اَلتَّفَكُّرِ فِي أَمْرِ اَللَّهِ.
عبادت، بسیاری روزه و نماز نیست و بلکه فقط بسیار اندیشه نمودن در امر خداست.
مِنْ أَخْلاَقِ اَلْأَنْبِيَاءِ اَلتَّنَظُّفُ.
پاکیزگی از اخلاق پیامبران است.
ثَلاَثٌ مِنْ سُنَنِ اَلْمُرْسَلِينَ اَلْعِطْرُ وَ إِحْفَاءُ اَلشَّعْرِ وَ كَثْرَةُ اَلطَّرُوقَةِ .
سه چیز از سنت های پیامبران فرستاده شده است: عطر و اصلاح مو و بسیار خلوت گزیدن با همسر.
لَمْ يَخُنْكَ اَلْأَمِينُ وَ لَكِنِ اِئْتَمَنْتَ اَلْخَائِنَ.
امین به تو خیانت نورزد بلکه تو به خیانت گر اطمینان نموده ای.
اَلصَّمْتُ بَابٌ مِنْ أَبْوَابِ اَلْحِكْمَةِ إِنَّ اَلصَّمْتَ يَكْسِبُ اَلْمَحَبَّةَ إِنَّهُ دَلِيلٌ عَلَى كُلِّ خَيْرٍ.
سکوت دری از درهای حکمت است. همانا سکوت مهرآور است؛ چرا که بر هر نیکی رهنماست.
إِذَا أَرَادَ اَللَّهُ أَمْراً سَلَبَ اَلْعِبَادَ عُقُولَهُمْ فَأَنْفَذَ أَمْرَهُ وَ تَمَّتْ إِرَادَتُهُ فَإِذَا أَنْفَذَ أَمْرَهُ رَدَّ إِلَى كُلِّ ذِي عَقْلٍ عَقْلَهُ فَيَقُولُ كَيْفَ ذَا وَ مِنْ أَيْنَ ذَا.
آنگاه که خدا انجام کاری را خواهد، خرد را از بندگانش بردارد و کارش را عملی سازد و خواسته اش به اتمام رسد و پس آنگاه که کارش را به انجام رسانید خرد هر صاحب خرد را به او برگرداند، پس او خواهد گفت: چگونه این طور شد؟ و از کجا شد؟
مَا مِنْ شَيْ ءٍ مِنَ اَلْفُضُولِ إِلاَّ وَ هُوَ يَحْتَاجُ إِلَى اَلْفُضُولِ مِنَ اَلْكَلاَمِ.
هیچ زیاده جویی نباشد مگر آن که به زیاده گویی نیازمند گردد.
اَلْأَخُ اَلْأَكْبَرُ بِمَنْزِلَةِ اَلْأَبِ.
برادر بزرگتر در مقام پدر باشد.
وَ سُئِلَ ع عَنِ اَلسَّفِلَةِ فَقَالَ مَنْ كَانَ لَهُ شَيْ ءٌ يُلْهِيهِ عَنِ اَللَّهِ .
از امام رضا علیه السلام در باره فرومایگی پرسیده شد. امام علیه السلام فرمود: هر کس که چیزی داشته باشد که از خدا بازش دارد.
وَ كَانَ ع يُتَرِّبُ اَلْكِتَابَ وَ يَقُولُ لاَ بَأْسَ بِهِ وَ كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَكْتُبَ تَذَكُّرَاتِ حَوَائِجِهِ كَتَبَ بِسْمِ اَللّهِ اَلرَّحْمنِ اَلرَّحِيمِ َذْكُرُ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ ثُمَّ يَكْتُبُ مَا يُرِيدُ .
امام رضا علیه السلام بر نامه خاک می پاشید و می فرمود: اشکالی ندارد و هر گاه که می خواست یادداشت نیازهایش را بنویسد، این گونه می نوشت: « / بسم الله الرحمن الرحیم / »، اگر خدا خواهد به یاد می آورم و آنگاه هر چه می خواست می نوشت.
