دَخَلْتُ عَلَى أَبِي اَلْحَسَنِ اَلرِّضَا ع فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَدْ أَكْثَرَ اَلنَّاسُ فِي اَلْعَمُودِ قَالَ فَقَالَ لِي يَا يُونُسُ مَا تَرَاهُ أَ تَرَاهُ عَمُوداً مِنْ حَدِيدٍ يُرْفَعُ لِصَاحِبِكَ قَالَ قُلْتُ مَا أَدْرِي قَالَ لَكِنَّهُ مَلَكٌ مُوَكَّلٌ بِكُلِّ بَلْدَةٍ يَرْفَعُ اَللَّهُ بِهِ أَعْمَالَ تِلْكَ اَلْبَلْدَةِ قَالَ فَقَامَ اِبْنُ فَضَّالٍ فَقَبَّلَ رَأْسَهُ وَ قَالَ رَحِمَكَ اَللَّهُ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ لاَ تَزَالُ تَجِي ءُ بِالْحَدِيثِ اَلْحَقِّ اَلَّذِي يُفَرِّجُ اَللَّهُ بِهِ عَنَّا .
محمد بن عیسی بن عبید گوید: من و ابن فضال نشسته بودیم که یونس وارد شد و گفت: من خدمت امام رضا علیه السلام رسیدم و عرضکردم: قربانت. مردم در باره عمود(از نور که برای امام برافراشته شود)سخن بسیار گویند، بمن فرمود: ای یونس تو چه عقیده داری؟ خیال میکنی عمودی از آهن است که برای امام افراشته می شود؟ عرضکردم: نمیدانم، فرمود: او فرشته ایست گماشته در هر شهر که خدا بوسیله او اعمال مردم آن شهر را بامام رساند، ابن فضال برخاست و سر او را بوسید و گفت: خدایت رحمت کند ای ابا محمد که همواره برای ما حدیث درستی که خدا بدان مشکل ما را میگشاید می آوری.