مِنْ كِتَابِ عُيُونِ اَلْأَخْبَارِ عَنِ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : رَأَى اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ رَجُلا قَدِ اِشْتَدَّ جَزَعُهُ عَلَى وَلَدِهِ فَقَالَ يَا هَذَا جَزِعْتَ لِلْمُصِيبَةِ اَلصُّغْرَى وَ غَفَلْتَ عَنِ اَلْمُصِيبَةِ اَلْكُبْرَى لَوْ كُنْتَ لِمَا صَارَ إِلَيْهِ وَلَدُكَ مُسْتَعِدّا لَمَا اِشْتَدَّ عَلَيْهِ جَزَعُكَ فَمُصَابُكَ بِتَرْكِكَ اَلاِسْتِعْدَادَ أَعْظَمُ مِنْ مُصَابِكَ بِوَلَدِكَ .
امام رضا علیه السّلام فرمود:امام صادق علیه السّلام مردی را دید که در مرگ فرزندش بسیار بیتابی می کرد، فرمود:ای مرد در برابر مصیبت کوچک بی تابی می کنی، و از مصیبت بزرگ غفلت داری اگر تو خودت را به سوی آنچه فرزندت رفته آماده می ساختی هرگز چنین بیتابی نمی کردی، پس مصیبت فراموش کردن آمادگی برای مرگ بزرگتر از مصیبت مرگ فرزندت می باشد.