قال رسولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله: «خَصْلَةٌ مَنْ لَزِمَها أطاعَتْهُ الدُّنْیا وَالآخِرَةُ، وَرَبِحَ الْفَوْزَ فی الْجَنَّةِ قیلَ: وَما هی یا رَسُولَ اللَّهِ؟ قالَ: التَّقْوی، مَنْ أرادَ أنْ یکونَ اعزَّ النّاسِ فَلْیتَّقِ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ، ثُمَّ تَلا: «مَنْ یتَّقِ اللَّهَ...»».
رسول اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید: «صفتی هست که اگر در کسی باشد، دنیا و آخرت مطیع او می شوند و از بهشت بهره مند می شود. عرض کردند این خصلت چیست؟
فرمود: تقوا؛ کسی که بخواهد نزد مردم عزّت داشته باشد تقوای الهی پیشه کند،» سپس این آیه را تلاوت فرمود:
« « وَمَنْ یتَّقِ اللَّهَ یجْعَلْ لَّهُ مَخْرَجاً* وَیرْزُقْهُ مِنْ حَیثُ لَایحْتَسِبُ »؛ هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای او فراهم می کند، و او را از جایی که گمان ندارد، روزی می دهد»
- طلاق، آیه 2 و 3.
- بحارالانوار، ج 77، ص 169، ح 7.
عَن انَسِ بنِ مالِک قالَ: سَمِعتُ رَسُولَ اللّهِ صلی الله علیه و آله یقولُ: ایهَا النّاسُ، اتَّقُوا اللّهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَاسْعَوْا فی مَرضاتِهِ وَ أَیقِنوا مِنَ الدُّنیا بِالفَناءِ وَ مِنَ الآخِرَةِ بِالبَقاءِ وَاعْمَلُوا لِما بَعدَ الْمَوتِ فَکأنَّکم بِالدُّنیا لَم تَکن وَ بِالآخِرَةِ لَم تَزَل. ایهَا النّاسُ، انَّ مَن فِی الدُّنیا ضَیفٌ وَ ما فی ایدیهِم عارِیةٌ وَ انَّ الضَّیفَ مُرتَحِلٌ وَالعارِیةَ مَردودَةٌ. الا وَ انَّ الدُّنیا عَرَضٌ حاضِرٌ یأکلُ مِنهُ البَرُّ وَالفاجِرُ وَالآخِرَةُ وَعدٌ صادِقٌ، یحکمُ فیها مَلِک عادِلٌ قادِرٌ فَرَحِمَ اللّهُ امرَءاً نَظَرَ لِنَفسِهِ وَ مَهَّدَ…
از انس بن مالک روایت شده است که گفت شنیدم رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: ای مردم، تقوای الهی را چنانکه حقّش هست پیشه خود سازید و در کسب خشنودی خداوند بکوشید. مطمئن باشید که دنیا ناپایدار است و آخرت پایدار و لذا برای آخرت کار کنید گویی که اصلًا در دنیا نبوده اید و پیوسته در آخرت بوده اید. ای مردم، تمام مردم دنیا میهمانند و آنچه دارند امانت است و این میهمان می رود و امانت نیز به صاحبش برمی گردد. بدانید دنیا متاعی نقد است که خوب و بد از آن بهره می برند و آخرت وعده (و نسیه) صادق و درست و ثابت است که در آن حاکمی قدرتمند و عادل حکم می رانَد. پس خدا رحمت کند مردی را که به نفْسش بنگرد و مادام که مهلت دارد و اختیارش در دست خود اوست برای قبرش توشه مهیا کند پیش از آنکه اجلش فرا رسد و کاری از دستش…
- بحارالانوار، ج 74، ص 187
