پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
ثَلَاثَةٌ لَایسْتَخِفُّ بِحَقّهِمْ إلّامُنَافِقٌ بَینُ النّفَاقِ: ذُوالشَّیبَةِ فِی الإسْلَامِ وَ الإمَامُ المُقْسِطُ وَ مُعَلّمُ الخَیرِ
سه گروه هستند که حقّ آنها را فقط منافقان واضح النفاق کوچک می شمرند: کسی که عمری را در اسلام گذرانده، پیشوای عادل و کسی که نیکی را آموزش می دهد.
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله: عَلِی مَعَ الحَقِّ وَ الحَقُّ مَعَ عَلِی وَ لَنْ یفْتَرِقَا حَتّی یرِدَا عَلَی الحَوْضِ یوْمِ القِیامَةِ. وَ قَالَ صلی الله علیه و آله: عَلِی مَعَ القُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَ عَلِی لَنْ یفْتَرِقَا حَتَّی یرِدَا عَلَی الحَوْضِ
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید: علی با حق و حق با علی است و از هم جدا نمی شوند تا در کنار حوض کوثر در قیامت بر من وارد شوند. و آن حضرت می فرماید: علی با قرآن و قرآن با علی است و از هم جدا نمی شوند تا در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند.
إنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ عَهِدَ إلَی فِی عَلِی بْنِ أبِی طَالِبٍ عَهْداً قُلْتُ: یارَبّ بَینْهُ لِی قَالَ: إنَّ عَلِیاً رایةُ الهُدَی وَ إمَامُ اوْلِیائِی وَ نُورُ مَنْ أطَاعَنِی وَ هُوَ الکلِمَةُ الَّتِی ألْزَمْتُهَا المُتَّقِینَ مَنْ أحَبَّهُ أحَبَّنِی وَ مَنْ أطَاعَهُ أطَاعَنِی
خداوند از من درباره علی علیه السلام پیمانی گرفته است، (خداوند ابتدا سربسته وبه طور مجمل عهد را از پیامبر صلی الله علیه و آله گرفت) به خدا عرض کردم: خدایااین پیمان را برای من بیان کن، خداوند فرمود: همانا علی پرچم هدایت و پیشوای دوستان من و نور کسانی است که مرا اطاعت می کنند و او همان کلمه ای است که من به متّقین الزام کردم، کسی که او را دوست داشته باشد، مرا دوست دارد و کسی که او را اطاعت کند، مرا اطاعت کرده است.
مَنْ أتَی بِمَا افْتَرَضَ اللّهُ عَلَیهِ فَهُوَ مِنْ أعْبَدِالنَّاسِ
کسی که واجباتش را بجا آورد عابدترین مردم است.
أولَئِک هُمْ خَیرُ البَرِیةِ» أنْتَ وَ شِیعَتُک یا عَلِی.
ای علی تو و شیعیان تو (بهترین خلایق) هستید.
إنَّ أَقرَبَکمْ مِنِّی غَداً وَ أَوْجَبَکمْ عَلَی شَفَاعَةً أَصْدَقُکمْ لِلْحَدِیثِ وَ أدّیکمْ لِلْأَمَانَةِ وَ أَحْسَنُکمْ خُلْقاً وَ أَقْرَبُکمْ مِنَ النَّاسِ
نزدیکترین شما نسبت به من در روز قیامت و شفاعت شونده ترین شما کسانی هستند که راستگوتر در گفتار، امانت دارتر، خوش خُلق تر و به مردم از همه نزدیکتر باشند.
قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله (لأِبِی ذَر): «أُوصِیک بِتَقْوَی اللَّهِ فَإنَّهُ رَأْسُ الأمْرِ کلُّهُ قُلْتُ: زِدْنِی قَالَ: عَلَیک بِتِلَاوَةِ الْقُرْآنِ وَ ذِکرِ اللَّهِ کثِیراً فِإنَّهُ ذِکرٌ لَک فِی السَّمَاءِ وَ نُورٌ لَک فِی الأرْضِ. قُلْتُ: زِدْنِی، قَالَ: الصَّمْتُ فَإنَّهُ مَطْرَدَةٌ لِلشَّیاطِینِ وَ عَوْنٌ لَک عَلَی أَمْرِ دِینِک».
(ابوذر به پیامبر عرض کرد: یا رسول اللَّه صلی الله علیه و آله مرا موعظه کنید)، حضرت در جواب فرمودند: تو را به تقوای الهی سفارش می کنم، که سرچشمه همه چیز است. عرض کردم: یا رسول اللَّه صلی الله علیه و آله مرا (از چشمه فیض خویش) بیشتر بهره مند سازید. حضرت فرمود: بر تو باد تلاوت قرآن و زیادی یاد خدا، چرا که سبب می شود تا (فرشتگان) در آسمان تو را یاد کنند و در زمین برای تو نور است. عرض کردم: موعظه بیشتری بفرمایید: حضرت فرمود: (تو را به) سکوت (سفارش می کنم)، چرا که شیطان را دور کرده و تو را در امور دینت کمک می کند.
... وَتَصَدَّقُوا عَلَی فُقَرَاءِکمْ وَ مَسَاکینِکمْ وَ وَقِّرُوا کبَارَکمْ وَارْحَمُوا صِغَارَکمْ وَ صِلُوا أَرْحَامَکمْ وَ احْفَظُوا ألْسِنَتَکمْ وَ غُضُّوا عَمَّا لَایحِلُّ النَّظَرُ إلَیهِ أَبْصَارَکمْ وَ عَمَّا لَایحِلُّ الاسْتِمَاعُ إِلَیهِ أسْمَاعَکمْ وَ تَحَنَّنُوا عَلَی أَیتَامِ النَّاسِ یتَحَنَّنْ عَلَی أیتَامِکمْ وَ تُوبُوا إلَی اللّهِ مِنْ ذُنُوبِکمْ وَ ارْفَعُوا إلَیهِ أیدِیکمْ بِالدُّعَاءِ فِی أوْقَاتِ صَلَاتِکمْ
بر فقرا ومساکینتان تصدّق کنید و بزرگانتان را اکرام کنید و بر کوچکترهایتان ترحّم کنید و صله رحم کنید و زبانتان را حفظ کنید و چشمهایتان را از آنچه که نظر به آن حرام است بپوشانید و گوشهایتان را از آنچه که شنیدن آن حرام است حفظ کنید، به یتیمهای مردم محبّت کنید تا به یتمیهای شما محبّت کنند و به سوی خدا از گناهانتان توبه کنید و دستهایتان را برای دعا در اوقات نماز به درگاهش بلند کنید.
نَوّرُوا بُیوتَکمْ بِتِلَاوَةِ القُرْآنِ وَ لَاتَتَّخِذُوهَا قُبُوراً کمَا فَعَلَتِ الیهُودُ وَ النَّصَاری صَلُّوا فِی الکنَائِسِ وَ البِیعِ عَطَّلُوا بُیوتَهُمْ فَإنَّ البَیتَ إذَا کثُرَ فِیهِ تِلَاوَةُ القُرْآنِ کثُرَ خَیرُهُ وَ اتَّسَعَ أهْلُهُ وَ أضَاءَ لِأهْلِ السَّمَاءِ کمَا تُضِیئُ نُجُومُ لسَّمَاءِ لِأهْلِ الدُّنْیا».
خانه های خود را با تلاوت قرآن نورانی کنید و آنها را مثل قبرستان خاموش و تاریک نکنید، همان گونه که یهود و نصاری رفتار کردند که عبادت را مخصوص معابد قرار دادند و خانه ها را تعطیل کردند (و در خانه ها خبری نبود) پس هر خانه ای که در آن زیاد تلاوت قرآن شود، خیر و برکت در آن زیاد می شود، گستردگی و گشایش (در مال، ثروت، دانش، محبّت، قدرت،...) در اهل خانه پیدا شده و آن خانه بر اهل آسمان نور افشانی می کند، همان گونه که ستارگان بر اهل زمین نورافشانی می کنند.
مَنْ أحْزَنَ مُؤْمِناً ثُمَّ أعْطَاهُ الدُّنْیا لَمْ یکنْ ذَلِک کفَّارَتُهُ
کسی که انسان با ایمانی را غمگین کند، بعد تمام دنیا را به او دهد، کفّاره گناه او نخواهد شد.
یا عَلِی ینْبَغِی أنُ یکونَ لِلْمُؤْمِنِ ثَمَانُ خِصَالٍ: وَقَارٌ عِنْدَ الهَزَاهِزِ وَ صَبْرٌ عِنْدَ البَلَاء وَ شُکرٌ عِنْدَ الرَّخَاءِ وَ قُنُوعٌ بِمَا رَزَقَهُ اللَّهُ لَایظْلِمُ الأعْدَاءِ وَ لَایتَحَامِلُ لِلْأصْدِقَاءِ بَدَنُهُ مِنْهُ فِی تَعَبٍ وَالنَّاسُ مِنْهُ فِی رَاحَةٍ
ای علی، سزاوار است مؤمن هشت صفت داشته باشد: در طوفان های حوادث باوقار و در بلاها صبور و در آرامش و آسایش شاکر و به آنچه خدا به او داده، قانع است، به دشمنانش ظلم و بر دوستانش تحمیل نمی کند و بدنش در زحمت و مردم از دست او راحتند.
