جستجوی «دنیا»

اصلحوا دنیاکم و اعملوا لآخرتکم.

دنیا را باصلاح آورید و معاش دنیا از وجهی حلال طلب کنید، و از برای آخرت عمل کنید.

عجبت لمؤمّل الدّنیا و الموت یطلبه.

عجب میدارم از آن کسی که وی امید در دنیا بسته است و طلب دنیا میکند و مرگ او را طلب میکند تا ویرا چگونه دریابد.

تبنون ما لا تسکنون، و تجمعون ما لا تأکلون، و تأملون ما لا تدرکون.

ای فرزندان آدم بنیاد می نهید شما خانه و مسکنی که در آنجا نخواهید نشست یعنی مأوی و مسکن حقیقی آدمیان گورست بایستی که در عمارت آن بودی، و مال دنیا جمع میکنید از حلال و حرام که آن نخواهید خوردن، و امید دارید بچیزی که در نخواهید یافت.

من أصبح معافی فی بدنه، آمنا فی سربه، و عنده قوت یومه فکأنّما حیزت له الدّنیا بحذافیرها.

هر که در بامداد آید در عافیت، و در خویشتن ایمن بود، و نزدیک وی قوت آن روز بود گوئی دنیا چندان که هست بکلّی وی را بود؛

من أذنب فی الدّنیا ذنبا فعوقب به فاللَّه أعدل من أن یثنّی عقوبته علی عبده.

هر که گناهی کند در دنیا و وی را بر آن عقوبت کنند یعنی حدّ خدای تعالی بر وی برانند خدای تعالی عادلتر از آنست که بنده خویشتن را دو بار عقوبت کند و این بشرط آنست که از آن گناه باز آید.

من انقطع الی الدّنیا و کله اللَّه الیها.

هر که خویشتن را با دنیا دهد خدای تعالی او را با دنیا گذارد.

من طلب الدّنیا بعمل الآخرة فما له فی الآخرة من نصیب.

هر که دنیا جوید بکردارهای آخرتی ویرا در آخرت از آن کردارها هیچ منفعتی و نصیبی نبود.

من أحبّ دنیاه أضرّ بآخرته، و من أحبّ آخرته أضرّ بدنیاه.

هر که دنیا را دوست دارد یعنی دست در وی زند بآخرت زیان کند، و هر که آخرت را دوست دارد بدنیا زیان کند،

من یشته کرامة الآخرة یدع زینة الدّنیا.

هر که آرزومند نواخت و کرامت آخرت بود زینت دنیا از دست بدارد،

فضوح الدّنیا أهون من فضوح الآخرة.

رسوائی دنیا آسانتر بود از رسوائی آخرت؛

القَلبُ ثَلاثَةُ أنواعٍ: قَلبٌ مَشغولٌ بِالدُّنیا، وَ قَلبٌ مَشغولٌ بِالعُقبی، وَ قَلبٌ مَشغولٌ بِالمَولی. أمّا القَلبُ المَشغولُ بِالدُّنیا فَلَهُ الشِّدَّةُ وَ البَلاءُ، وَ أمّا القَلبُ المَشغولُ بِالعُقبی فَلَهُ الدَّرَجاتُ العُلی، وَ أمّا القَلبُ المَشغولُ بِالمَولی فَلَهُ الدُّنیا وَ العُقبی وَ المَولی.

دل، سه گونه است: دلِ دنیاطلب، دلِ آخرت طلب و دلِ خدا خواه. دلی که دنیا طلب باشد، سختی و رنجْ نصیب اوست و دلی که آخرت طلب باشد، درجات بلند نصیبش شود و دلی که خدا خواه باشد، هم دنیا دارد و هم آخرت.

الا انَّ الدُّنیا قَدِ ارْتَحَلَت مُدبِرَةً وَالآخِرَةَ قَدِ احْتَمَلَت مُقبِلَةً الا وَانَّکم فی یومِ عَمَلٍ لا حِسابَ فیهِ وَیوشَک ان تَکونوا فی یومِ حِسابٍ لَیسَ فیهِ عَمَلٌ. وَانَ اللّهَ یعطِی الدُّنیا مَن یحِبُ وَیبغِضُ وَلا یعطِی الآخِرَةَ الّا لِمَن یحِبُّ وَإنَّ لِلدُّنیا أبناءٌ وَلِلآخِرَةِ أبناءٌ فَکونُوا مِن أبناءِ الآخِرَةِ وَلا تَکونُوا مِن أبناءِ الدُّنیا، انَّ شَرَّ ما اتَخَوَّفُ عَلَیکم: اتّباعُ الهَوی وَطولُ الامَلِ فَاتّباعُ الهَوی یصرِفُ قُلوبَکم عَنِ الحَقّ وَطُولُ الأمَلِ یصرِفُ هِمَمَکم الَی الدُّنیا وَما بَعدَهُما لِأحَدٍ مِن خَیرٍ یرجاهُ فی دُنیا وَلا آخِرَة.

آگاه باشید که دنیا (بار سفر را بسته و) پشت کرده و رفته و آخرت (پربار) در حال آمدن است. بدانید شما در روزی هستید که روز عمل است و حسابی در کار نیست و به زودی روزی فرا می رسد که روز حساب است، نه عمل. خدا دنیا را به دوست و دشمن خود می دهد و آخرت را تنها به دوستان خود عطا می کند. هر یک از دنیا و آخرت فرزندانی دارند. پس (بکوشید) شما از فرزندان آخرت باشید نه از فرزندان دنیا. به درستی بدترین چیزی که برای شما از آن می ترسم دو چیز است. پیروی از هوای نفس و آرزوهای دور و دراز. پیروی هوی دل هایتان را از مسیر حق منحرف می گردانَد و درازی آرزو، تمام فکر شما را متوجّه دنیا می کند. هر که این دو صفت را داشت هیچ خیر و سعادتی، نه در دنیا و نه در آخرت نصیب او نخواهد شد.

1. بحارالانوار، ج 74، ص 188